Λαός στιφάτος.

Ανάθεμά την πείνα μου, ανάθεμά τη φτώσια,
πολλά το κρέας πεθυμώ τζιαι έν’ έχω ούτε γρόσια.
Έτσι το αποφάσισα, να βκω αποσπερίτη,
τζι’ έναν λαό στο πι και φι να φέρω μες στο σπίτι.

Θα τον ξεγδάρω μονομιάς έξω στα σκαλοπάθκια
τζιαι θα τον κόψω σε μιτσιά δεκαοκτώ κομμάθκια.
Ένα κιλό κι άλλο μισό κρεμμύδκια σ’ ένα πιάτο,
ανάφκω μέτρια νησκειά τζιαι κάμνω το στιφάτο.

Παρθένο ελαιόλαδο ρίχνω στην κατσαρόλλα,
τα τσιγαρίζω στην φωθκιά για να ροδίσουν ούλλα.
Ποτήρι κότσινο κρασί προσθέτω να μυρίσει
τζιαι τα κρεμμύδκια στη σειρά του βάλλω για να αχνίσει.

Ρίχνω τζιαι ντοματοπολτό, σωστά δκυό τενεκεκούδκια,
δάφνη, κανέλα, μπάχαρι — γεύση για κοπελλούδκια.
Βάλλω τζιαι λλίο ζάχαρη, το αλάς τζιαι πιπέρι,
ξύδι τζιαι σκόρτο ελαφρώς τη μυρωθκιά να φέρει.

Ψήνω σε χαμηλή φωθκιά μισή ώρα τζιαι κάρτο,
στρώννω τραπέζι βασιλιά, ξυπνάτε με για νάρτω.
Ανάθεμα τον που χρωστά, πάντα υπάρχει νύχτα·
να φάω τζιαι γιω λαό τζιαι ας με πιάσει νύστα.

Θουκής 17 Ιανουαρίου 2026