Τα αγκάθκια

Όμορφη που ’σαι σπαλαθκιά,
με τους ανθούς σου στα κλαθκιά,
να χώνεις τα αγκάθκια,
τζι’ όποιος εν να ποταβριστεί
να κόψει να σε μυριστεί,
δακρύζεις του τα μάθκια.


Παλλούρα μα τζιαι μοσφιλιά,
ο βάτος τζιαι η αγρελιά
έχουν τζιαι τούτα αγκάττι·
΄κόμα τζι τριανταφυλλιά,
με φκιόρα κότσινα φιλιά,
κτέρνουν σαν να ’ναι κάττοι.


Μα τες μιαλλύττερες πληγές
μες τες καρκιές βαθκιές πηγές
τες κάμνουν οι ανθρώποι,
δίχα αγκάθκια αιχμηρά,
μόνο με λόγια για πυρά
τζιαι σαπιμένοι τρόποι.

Θουκής 27 Φεβρουαρίου 2026